ตอน
เมื่อคนเปิดประตูเป็นเพื่อนสนิทที่คุณวางใจ
October 18, 2019
เรื่องราวของเราคือมิตรภาพธรรมดาๆ ที่ไม่เคยมีใครรู้ระหว่างเหล่าผู้หญิงโสดที่อยู่ตัวคนเดียวในนิวยอร์กกับคนเฝ้าประตูที่คอยดูแลผู้หญิงเหล่านั้น เขาทำหน้าที่เป็นทั้งคนเฝ้าประตู บอดี้การ์ด เพื่อนคู่คิดและยังเป็นตัวแทนของพ่อด้วย
เมื่อกามเทพคือนักข่าวจอมสอดรู้
October 18, 2019
ฉันโยนคำถามสุดท้ายไปให้เขา ‘คุณเคยรักใครไหม’ ไม่เคย เขาตอบ ไม่เคยมีใครถามคำถามนี้กับเขาในการสัมภาษณ์ ‘เคย’ ในที่สุดเขาก็ยอมตอบ ‘แต่ผมไม่ทันรู้ตัวจนกระทั่งมันสายเกินไป’ แล้วเขาก็ขอให้ฉันปิดเครื่องบันทึกเสียง ฉันกดปุ่มหยุด
รับตัวตนฉันให้ได้ ไม่ว่าฉันจะเป็นใคร
October 18, 2019
ชีวิตส่วนตัวฉันเป็นอีกเรื่องเลย ในความรักไม่มีการหลบซ่อน คุณต้องยอมให้คนอีกคนรู้ว่าคุณเป็นใคร แต่ฉันเองน่ะยังไม่รู้เลยว่าอีกอึดใจต่อไปฉันจะเป็นใคร
ตีโต้กันไปมาเพื่อให้เกมดำเนินต่อไป
October 18, 2019
เราตีโต้กันไปมา ไม่ใช่จากความมุ่งมั่นที่พลุ่งพล่านจากอะดรินาลีนที่จะเอาชนะให้ได้ไม่ว่าจะต้องทำอย่างไร แต่ด้วยความอดทนและการควบคุมที่มาจากการไม่อยากให้มันจบ ทั้งฤดูร้อน ทั้งวัยเด็กของลูกชายเรา ทั้งเกมนี้เลย
ที่โรงพยาบาล ความแจ่มแจ้งที่สลับฉากขึ้นมา
October 18, 2019
จะเวลาไหนก็เถอะ การตกจากโซฟาลงไปทับแก้วมาร์ตินีแล้วเสียเลือดมากจนถึงขั้นอันตรายก็ไม่มีทางเป็นเวลาที่ดีได้เลย แต่การที่เรื่องนี้เกิดขึ้นระหว่างการเดตที่ไปได้สวย เรียกว่าเป็นเวลาที่แย่สุดๆ เป็นพิเศษทีเดียวเชียว
ก็แค่เขาหน้าตาเหมือนพ่อ ยังไงก็แค่มื้อเย็นเอง จริงไหม
October 18, 2019
เขาหล่อมาก เขาใส่เสื้อกันหนาวคอเต่าสีเทา กลิ่นเขาเหมือนน้ำยาหลังโกนหนวดกลิ่นมินต์ผสมกับกลิ่นหนังสือเก่า เขาอายุ 55 และเพิ่งหย่ารอบสองมา เขาคือพ่อฉันแต่เขาไม่ใช่พ่อแท้ๆ ของฉัน
โลกของเธอคือโลกที่มีแค่คนเดียว
October 18, 2019
ไม่มีอะไรรับประกันได้ว่าการรับอุปถัมภ์แบบเปิดจะทำให้เราได้ลูกเร็วขึ้น… ที่จริงตัวแทนเราเตือนเราในฐานะคู่รักเกย์ว่าเราอาจจะต้องรอไปอีกนานเลย
การแข่งหวานชื่นขึ้นเมื่อใกล้ถึงรอบสุดท้าย
October 18, 2019
ความรักในวัยชรานั้นไม่เหมือนวัยอื่น เมื่อเราอายุ 70 และ 80 เราผ่านช่วงดีร้ายในชีวิตมาจนรู้ดีแล้วว่าเราเป็นใครและเราเรียนรู้ที่จะประนีประนอม เส้นชัยสุดท้ายใกล้เข้ามาถึงทุกที
